Nikahına beni çağır sevgilim” dizelerinde hayat bulan eski sevgilinin nikahına gidip şahit olma ve dahi damat beye mutluluk dileme fantezisinin yerini, ayrıldıktan sonra zaman zaman buluşup iki kadeh attıktan sonra eski sevgiliyle sevişme fantezisine bıraktığını görüyoruz. “Nereden görüyoruz ulan?” serzenişiyle bana gelenler olursa onları, bu sitenin de oldukça ilgilendiği komünitelerden olan ekşi sözlük ve benzerlerine yönlendiriyorum. (Ara:eski+sevgili)

Değişen şeyler olsa da baki kalan bu kubbede hoş sada dışında bazı kalıtsal özellikler de oluyor elbette. Temsil yukarda örneklediğim durumda değişen şey nedir? Çeyrek yüzyıl önce eski sevgilinin nikahına gidip “eski bir tanıdık” rolünü oynama sapkınlığı ile eski sevgili ile sevişmek/görüşmek/öpüşmek arasında pek bir fark yok. Manyak yine manyak. 

Son İstanbul çıkartmamda (sticker) vakit darlığı nedeniyle sadece beş dakikalığına da olsa Radyo Boğaziçi ödül törenine katıldım, dostlarımı kırmayarak. Okan (Bayülgen) sahnede çok hoş laflar etti, kulağıma durmadan bir şeyler fısıldayan şu an ismini anımsayamadığım manken kızın cızırtısı yüüznden pek anlayamadım ama galiba şöyle bir şey demişti: “(hip hopçı birini gösterek) siz dediniz ki, dans ederken rahat oluyoruz ondan böyle dans ediyoruz, yani insan rahat olunca eli hemen buraya mı gider?”  Ah orda Okan’a cevap vermeyi arzulardım lakin yanımdaki ismini hâlâ anımsayamadığım manken kız iki dakika olsun rahat bırakmadı beni, şayet bir fırsatını bulup konuşabilseydim: “evet, insan rahat kalınca eli oraya gider” diyecektim. 

Damarlarımda az buçuk milliyetçi-faşizan kanlar dolaştığından her ne kadar Türklerle dalga geçilmesine çoğu zaman tahammül edemesem de “ulan var mı böyle rahat millet, kendimizle de dalgamızı geçeriz ne var” diyerek o damarlarımda az buçuk dolaşan miliyetçi-faşizan kanları beynimden uzağa pompalayayıp “Türk müsün?” sorusunda ifadesini bulan o ironiye olumsuz bir reaksiyon göstermiyorum. Bilirsiniz işte hep o basmakalıp laflar, Türkler diye başlayan masallar… Hatta radyocunun biri bunun kitabını yazmıştı yanılmıyorsam, “Türkleri Anlama Kılavuzu.” İşte bu büyük komik Türk destanı içinde, pileli ve bol kesim kumaş pantolonun cebinden malum organlarına ulaşıp şöyle bir tombala çekercesine sallayan insan modeli, oldukça ilgi çekmektedir. 

Cem Yılmaz oyunlarının vazgeçilmez espririlerinden olan “uzaydaki Türk” imajı bize çok şey söyler: “Evet arkadaş biz neysek oyuz, tamam sen benim kafama o oksijen tüpünü geçirirsin ama asla engel olamazsın benim sigara yakmama yahur malum organımla oynamama.”  

Modern zamanlar, ikinci paragrafta da imlediğim gibi, çok şeyi değiştirse de “eşşeğe altın semer vursan eşşek yine eşşek, üstelik iki ş’li hâlâ” kabilinden bazı şeyleri değiştiremiyor. Baştan beri ağzımda ısladığım baklayı çıkarayım artık, diyeceğim şu ki: Ben; bir Pazar sabahı mahalleden arkadaşlarıyla Doğan görünümlü LPG’li Şahin’inin arkasına biraları istifleyip mangır yeterliyse birkaç hatunu da zulaya alıp ormanlık alanlara mangal yapmaya giden ve bu mangal başında mistik bir ritüelmişçesine sağ elini iki bacağının arasına atıp hatır hutur kaşıyan adamla; kafasında kasketi, bol kesim pantolonu ile uyuşturucuya hayır diyen ama esrar tenekesine düşmüş gibi görünen, şarkımsı bir şeyler mırıldayan karakan’dan cankan’a geniş bir yelpazede kendini gösteren bir yaşam tarzının koynundaki bir eli daima ağzının yakınında diğeri ise tıpkı piknikçi dayı gibi malum organına doğru kayan ama ellemeye cesaret edemeyen adamlar arasında pek fark göremiyorum. 

Bu girift tezatın içinde boğulmak üzereyken maria’m aradı:

-hayatım nasılsın? dedi.

+yol yorgunuyum bitanem, aklıma bi şey takıldı deyip bu yukarda yazdıklarımdan bahsettim. Cevabu tek cümleydi:

-hip hop son derece Türk işi bir şeydir…